 Dobra książka wciąga po przeczytaniu kilku pierwszych zdań. Piękny samochód, tak jak piękna kobieta, przyciąga wzrok swoim kształtem i swoją urodą. Kiedy na rynek trafił nowy i totalnie odmieniony Hyundai Santa Fe, wielu chciało wsiąść za jego kierownicą i ruszyć przed siebie
Arkadiusz Michlewicz
Nigdy nie miałem zaufania do samochodów z Korei. Miały nieatrakcyjny kształt, były wypchane tanimi plastikami, nie wspominając o kiepskim materiale obiciowym siedzeń. W ogóle dziwiłem się, że one jeżdżą. Szczęśliwcem był ten, kto nie posiadał tapicerki ze skaju, który udawał skórę.
No i proszę! Wystarczyło kilkanaście lat, aby sytuacja uległa diametralnej zmianie. Prawie osiągnięto doskonałość, dzięki której Hyundai stał się marką dobrze znaną w Europie i produkującą interesujące modele pojazdów. Oczywiście w całej karierze marki nie obyło się bez wpadek. Jedną z nich było wprowadzenie do sprzedaży Accenta. Samochodu, którego wersja prototypowa była o stokroć lepsza od wersji skierowanej do salonów. Super strzałem dla Hyundaia okazały się modele: i30, Tucson i Santa Fe. Ta trójka wprowadziła markę na nową ścieżkę - solidności, jakości i atrakcyjności.
Wódz
Producenci samochodów dla każdego ze swoich modeli przypisują konkretne role. Jeden ma być koniem pociągowym, drugi osobowym transporterem itd. Santa Fe, to swoisty wash & go, połączenie SUV-a, limuzyny i vana. Hyundaiowi ta kompozycja udała się. I choć linia nadwozia pojazdu jest delikatna, to nie brakuje w niej krzty agresywności.
Santa Fe można okrzyknąć królem modeli Hyundaia. Ale czy wódz dobrze się czuje w każdych warunkach? Powinien, skoro jest połączeniem aut z trzech segmentów. Gdy pędziłem jak opętany podwarszawskimi drogami gruntowymi, a za samochodem pozostawał tuman kurzu, to czułem się, jakbym pędził amerykańskimi bezdrożami. Pierwsze kilometry przejechałem na automacie, czyli przy standardowym ustawieniu napędu, w którym sto procent momentu obrotowego wędruje na oś przednią. Tylne koła załączają się w razie poślizgu przednich. Wszystko odbywa się w ułamkach sekundy, dzięki czemu samochód nie traci stateczności.
Jedyny minus
Santa Fe od razu pokazuje, kim jest z natury. Śmiało przemierza gruntowe drogi, "pożerając" nierówności. Jest komfortowy i świetnie wyciszony. O tym, że mamy pod maską diesla, przypomina nam charakterystyczny odgłos wydobywający się po wciśnięciu pedału gazu. Jednostka napędowa o pojemności 2.2 litra i mocy 155 KM całkiem nieźle daje sobie radę z poruszaniem dużego SUV-a. Santa Fe ma przecież 467 cm długości, 189 cm szerokości i waży 1940 kg. Maksymalny moment obrotowy wynosi 343 Nm i jest dostępny już od 1800 obrotów.
Jedyny minus, który natychmiast uderza w nasze męskie wymagania, to niestety, pięciostopniowa manualna skrzynia biegów. Szóstka? Oczywiście, że jest tutaj bardzo potrzebna, choćby w celu mniejszego nadwyrężania silnika.
Ważna konfiguracja
Ciekawostką jest fakt, że wysokoprężna jednostka z systemem common rail zainstalowana pod maską Santa Fe jest dziełem koreańskich inżynierów, a nie towarem zamówionym od poddostawcy. Drugim silnikiem proponowanym do modelu jest jednostka benzynowa o pojemności 2.7 litra V6 i mocy 189 KM (skrzynia manualna albo automatyczna do wyboru).
Jeżeli chodzi o cenę, to podstawowa wersja kosztuje 129,9 tys. zł. Dodatkowy rząd siedzeń dostępny jest jedynie w droższych opcjach wyposażenia. Nasz samochód będzie więc kosztował w takiej konfiguracji około 150 tys. zł. Jednak trzeba pamiętać, że w ostatnim rzędzie posadzimy tylko dzieci.
W podsumowaniu wymienię kilka najważniejszych cech Santa Fe: ekonomiczny i dynamiczny silnik, dopracowana skrzynia biegów, ale brak w niej szóstego przełożenia, wysoka jakość materiałów wykończeniowych, dynamiczna i bardzo elegancka linia. Tylko tyle i aż tyle. 
|
